چشم هایم را، یک خورشید، و یک ماه کنم....
در میان مردمانی ناآشنا...
خود سرسپرده راهنمای راه کنم.....
تو ببین ابر دلم هوای باریدن توست:
دوست دارم مردمانی را آگاه کنم....
من که مشتاقے غریبم،واویلا آسمان
تو که اشناے فریبے،واویلا مردمان
آسمان این بار ببار،من ضمانت می کنمـ...
لیکـ می دانم به غربتت خیانت می کنمــ....
برچسب:
نویسنده: امیر شریعتی