داستان بی پایان

خاستگاه عشق و دیدار،یاد آر امید یک مرد

که درین بهار نو بار، انچه میکشد:همین درد

تو خودت طبیب این باش و ز آن مشو مغرور

که کسی به دل نیاید،گر که گیردم تبِ گور