امید

نگران خودمم..

تو به من می گویی:

نکند بار دگر غمگینی؟!

چه بگویم ای دوست:

حال من زار و پریش و پُر غم

نه امیدی نه چراغی و نه همراه و سفر

به چه دلخوش شوم؟

تو چه گویی؟ چه کنم؟

وای من مردم چشم بین و پر حرف و قضا

چه امیدی به شما که بحرف مرد وفا

باز دلگیر ولی باز خودم همسفر خود به خودم

چه بگویم ز این درد که باشد تکرار خودم؟

......

موضوعات مرتبط: شعر و ادبیات، شعر نو/سپید
برچسبها: شعرسپید, امید, غمگین, دردودل