دزدان کاروان

^{_{سفره ای بود و طعامی و کمی هم نمک}}

^{_{یک گدایی بر ته سفره بخسبید با کلک}}

^{_{نان تفتان بود، و یک لقمه، دوسه پیچِ لواش}}

^{_{آن گدا می گفت:برای حضم بهتر خور یواش}}

^{_{دست دراز کرد و تفتان ها به شکم داد نشان}}

^{_{ناگهان از پشت سَر موذنی سر داد اذان}}

^{_{دست ها بالاکشیدند و بریدند دست ز نان}}

^{_{سفره شکم ببستند، سوی محراب ها روان}}

^{_{در نماز واپسین گوش ها تیز شد بر اذان دگری}}

^{_{در عجب بودند کیست، چنین مردِ خودســری؟}}

^{_{پیری از در بیامـد مردمان بی خــَرد}}

^{_{آن گدای گشنه،از نانِ تفتان می بَرد}}

^{_{جملگی کاروان برکشیدند هزاران آه}}

^{_{آن موذن یار آن گداست و رفیق راه}}

^{_{مرد رند دگری باز گفت:آن گدا روزی بخورد}}

^{_{سهم تفتان ها را، بهر دلسوزی ببُرد}}

^{_{تا که دندان ها نسابند و لواش سرور شود}}

^{_{ان که اسب در کوله دارد کی سوار خر شود؟}}

^{_{باز گردانید نماز و روی بر خدا کنید}}

^{_{وقتِ حاجت،حال رسید،دعا بر گدا کنید}}

^{_{همه ایستادند و گوش و چشم ببستند در نماز}}

^{_{رند وضو بشکسته خود خواند و،به وضویی نیاز}}

^{_{باز آمد این خبر، های مردم نا بخَرد}}

^{_{رندِ خوشگو،نان های لواش را می بَرد}}

^{_{جملگی سوی سفره ها هجوم بردند و نبود}}

^{_{انکه از عقل می گفت: نان ها را بِروبود}}

^{_{کس فریاد برآورد، نان ها بردند هم رند و گدا}}

^{_{پس چرا باز گذاشتند نمکدان را به جا؟}}

^{_{واعظی گفت:نبردند تا نشکنند نمکدان ها}}

^{_{را تا که سِحری باز ماند، تا خورند، نادان ها را}}

^{_{کسی از خشم نمکدان ها به بیرون ریخت و رفت}}

^{_{واعظ دیگر نمک در کیسه کرد، بگریخت و جَست}}

^{_{واعظ و گدا و آن رند هر سه با مکر بُردند}}

^{_{سال ها بین کار ،ز عقلِ بی خَردها خوردند}}

^{_{شعر طنز:ابراهیم نصیرے(رفیع بیرجندے)}}